Van smokkelwaar tot hinkelaar

Sukkelend met een verstoord fysiek evenwicht, strompel ik bij het krieken van de dag in mijn halfslaap de sportschool binnen voor één niet al te belastend groepsprogramma met bijzondere aandacht voor de rug. Moet lukken. Terwijl ik geeuwend over de balie buig om mijn pasje te scannen, duikt een bijzonder fris en sportief manspersoon op vanachter het computerscherm.
‘Ah Eugénie, ben jij het! Kom je voor de groepsles? Die gaat niet door want je bent de enige vandaag.’
‘Gadsie’, denk ik, van mijn stuk gebracht door deze verdere verstoring van mijn toch al wankele balans.
Al maanden sluimert het voornemen een ‘personal trainer’ in te schakelen. Dat zit zo: hangend op de bank met een reep chocolade onderwijl de favoriete Netflix series volgend, hoor en zie ik nog weleens wat. Zoals Beyoncé die strak en fit blijft omdat ze elke morgen wordt afgerost door een fitness god. Lelijke dingen denk ik dan. ‘Zij wel, ja’, ‘Daar hebben we niet allemaal tijd voor’, ‘Heeft zeker geen kinderen’, of ‘Nanny tackelt de ochtendspits, zo kan ik het ook.’
Terwijl de lokale fitness goeroe verwachtingsvol naar me kijkt, neem ik een besluit.
‘Zeg, ben jij ook niet zo’n ‘personal trainer’?’ Als ie Nee zegt, maak ik rechtsomkeert om thuis het espresso apparaat in beweging te zetten.
‘We kunnen meteen beginnen als je wilt’, luidt het antwoord.
Nu! Niet teveel nadenken en snel beslissen. Wat Beyoncé kan, kan ik ook.
‘Doe mij meteen maar zo’n kluissleutel dan’, zeg ik stoer. Het hangslot van een slordige 10 kilogram gaat mee richting kleedkamer en zo heb ik de eerste ‘exercise’ ‘in the pocket’. Ondertussen de voertaal oppakkend en dat is een ‘piece of cake’ want gelukkig beschik ik over een aardige talenknobbel die me fitness- technisch niet in de weg zit.
‘Waar wil je aan werken? Wat zijn je ‘goals’?’, vraagt de personal trainer.
‘Eh…’ Mijn hoofd wordt roder en roder en dat komt door het rottige hangslot dat ik niet open kreeg (‘Left Handed, zeker?’) waarna de fitness god mee moest naar de kleedkamer om mijn ‘locker’ open te breken. Hij heeft me een nieuw hangslot gegeven van nog zwaardere kwaliteit.
‘Beyoncé alias Tina Turner’, denk ik stilletjes. En dan met een diepe zucht: ‘Nou, ik wil mijn conditie op peil brengen. Ben nogal laat moeder geworden, zie je. Mijn kinderen worden steeds fitter en ik begin te hijgen. Vreselijk vind ik dat.’ Beschaamd kijk ik naar mijn goednieuwe fluor-roze sportschoenen.
‘Hey,geinig zeg! Gisteren was hier een man van 50+ die net vader is geworden! Wil ook een beetje fit blijven tot zijn 80e’. Voorzichtig merk ik op dat ons huishouden al een aantal jaren luiervrij is en dat het houten speeltoestel in de tuin lang en breed is ontmanteld.
Onverstoorbaar vervolgt de personal trainer zijn introductie en kort daarop hinkel ik zigzaggend in- en uit een laddertouw dat plat op de grond is gelegd. Daar is een term voor maar die is me ontschoten. Na een stief uurtje afzien, loop ik fris als een hoentje de kleedkamer in waar het hangslot opnieuw kuren vertoont. Blijkbaar gaat alleen de zon voor niets op.
In de weken die volgen, maak ik progressie en tegelijkertijd ontdek ik een verborgen gave namelijk die van het smokkelen. Personal trainer blijkt onverbiddelijk en voortvarend: ‘Jouw evenwicht is schone schijn. Laten we dat eerst maar eens oppakken.’
Hier merk ik de winst van de fysieke ingang. Daarmee bedoel ik dat de geest zo uitgekookt functioneert dat je vaak niet merkt hoe je jezelf voor de gek houdt. Een omgekeerde werking dus: door de personal training wordt duidelijk hoe ik smokkel en niet alleen tijdens het vinden van lichamelijke balans. Ook op momenten van geestelijke onevenwichtigheid is de keuze voor smokkelpraktijken snel gemaakt.
Voor nu is het voldoende tenminste twee keer per week mijn smokkelwaar bij voorbaat in te leveren en de confrontatie aan te gaan met de harde waarheid van slappe spieren en knikkende knieën. Daarvoor is een personal trainer noodzakelijk want zoiets doe je nu eenmaal niet vrijwillig.
Vanmorgen las ik in de krant het commentaar van een BN-er die een reünie had bezocht (‘BN-ers voor altijd’). Citaat uit het bericht:’Het viel me op dat iedereen meteen in zijn oude rol schoot.’ Dat is apart. Hoe weet je nou of ‘iedereen’ in een oude rol schiet? Hoe stel je dat vast?
Het doet me denken aan de verjaardag van een tante op leeftijd waar onlangs veel familieleden bijeenkwamen. De meesten hadden elkaar jaren geleden uit het oog verloren en dat werkt vervreemdend. Meestal voel ik me dan verlegen en ongemakkelijk. Maar dit keer liep alles anders want de training sorteerde effect. Alle smokkelwaar thuisgelaten, werd het een piekfijne dag compleet met knikkende knieën, mijn mond vol tanden, tissues en troostende omhelzingen. Precies wat ik zocht:
‘Evenwicht beschrijft een situatie waarin zonder verstoring geen verandering zal plaatsvinden.’