Onheilstijdingen dienen zich aan als je ze niet verwacht. Dat is inherent aan onheil. On-heil. De keerzijde van heling. Rampspoed. Het deed zich voor in de nacht van zwaar onweer in de afgelopen week. Mijn nichtje (45) overleed aan de gevolgen van kanker. Ze is verlost uit ondraaglijk lijden en tegelijkertijd laat ze veel achter. De bliksem sloeg in, vol in haar bestaan.

Daar word ik stil van. Het voorthollende leven gaat acuut in de remmen, tegelijkertijd en in de pas met het leven dat is geëindigd. In deze staat van stil gewaarzijn wordt alles in één klap helder. Zoals de bliksem de openscheurende hemel verlicht en alles dat zich in het donker schuilhield, genadeloos in het licht zet. Er is geen ontkomen aan. Ik vermoed dat dit het is waarom het afscheid van het leven, van dierbaren, ons zo zwaar valt. We leven allen in het besef dat er geen leven bestaat zonder dood, dat het element dood onlosmakelijk met het leven is verbonden. Of ons dat nou bevalt of niet. ‘‘Suck it up and deal.” Dat geldt ook voor de hoogstpersoonlijke dilemma’s die zich aan ons voordoen als de dood zijn entree maakt in ons bestaan. Wegkijken of aanzien? Omkijken naar wat was, of in draf vooruit? Inzetten, of loslaten? Zwijgen, of spreken?

Eén van mijn persoonlijke dilemma’s is de vraag of ik naar het afscheid van mijn nichtje zal gaan. In mijn professie zijn er dagelijks mensen die in nood zijn. Die nog kunnen kiezen voor het leven. Deze omstandigheid verenigt zich helaas niet altijd met mijn persoonlijke belangen. Nu ‘was’ mijn nichtje een vakgenoot. Ze ‘werkte’ in haar eigen praktijk als ontwikkelingspsycholoog. Dat maakt het voor mij niet eenvoudiger maar wel duidelijk als het gaat om het maken van een keuze voor wel of niet gaan. Ik besluit om op mijn eigen wijze afscheid van mijn nichtje te nemen. Er zijn mensen die een mening hebben over mijn afwezigheid. Juist dit veroorzaakt bij mij het gevoel in een spagaat te verkeren.

Nu waren mijn nichtje en ik vroeger fanatieke ballerina’s. Hadden we nieuwe spitzen, dan dansten we de blaren op onze tenen. En onze grootste concurrentieslag? De spagaat. Degene die er niet meer uit omhoog kon komen, had gewonnen. Volgens mij winnen we beiden. Zij in haar spagaat, ik in de mijne.