De lucht was zwanger van belofte. Het bos hield zijn adem in.        
Merel zat op zijn nest. De broedtijd liep ten einde. Zuchtend draaide hij zich om. De twijgjes in het nest kraakten zacht. Merel staarde voor zich uit. Hij hield niet van wachten. Nieuwsgierigheid lag in zijn aard. Merel  vroeg zich af of zijn nakomelingen zouden zijn zoals hij. En of dat dan goed was. 
Terwijl Merel zich overgaf aan zijn gedachten, hoorde hij een luide snik. Verbaasd keek hij op. Opnieuw hoorde hij de snik. Merel voelde een brok in zijn keel. Ingespannen luisterde hij en toen realiseerde hij zich met een schok dat het geluid onder hem vandaan kwam. 
Met een sprongetje vloog hij op, en ging op de dikke tak zitten, waar eerder Koekoek hem had toegesproken.
“Wat hoor ik nou toch?”, bromde Merel in zichzelf. Hij keek onderzoekend naar de eieren in het nest. Alle vijf eieren waren warm en gaaf. Opgelucht haalde hij adem. Een tijdje bleef het stil.
Toen hoorde Merel weer gesnik. Het kwam uit één van de eieren.
“Wie daar?!”, riep Merel. Gespannen keek hij naar het ei van de koekoek.
”Ik”, klonk een klein stemmetje.
”Wie is Ik?”, vroeg Merel.  
”Het Verdriet.”
Een moment lang was Merel in opperste staat van verwarring.    
”Ben je er nog?”, klonk de stem in het ei.
”Ja.”
“Gelukkig maar. Het Verdriet is niet graag alleen”.     
Merel dacht na. In de verte zag hij Ooievaar plechtig over de bomen vliegen.   
“Zal ik je troosten?”, vroeg Merel tenslotte.
”Liever niet.” 
”Waarom niet?”
”Troost lost Verdriet op.”
“Oh”, zei Merel zacht. Hij vroeg zich af wat Verdriet bedoelde. Gelukkig was Merel een opgeruimd type. Het lag niet in zijn aard om lang stil te staan bij dingen die hij niet begreep. Meestal kwam het antwoord dan toch niet.  
“Zal ik dan maar weer gaan zitten en je verwarmen?”, vroeg hij.
Er klonk een diepe zucht uit het ei.
Merel vloog op van de dikke tak en streek neer op zijn nest. Zacht streelde hij met zijn vleugel over het koekoeksei.